Küçük insanlar.. Çocuk

çocuğa saygı

Küçükken bir an önce büyümek isterdim, çok küçüklüğümü hatırlamıyorum ama ortaokul çağına gelince nedense 18 yaşına gelmeyi çok matah bir şey sanırdım. Heyecanla o yılları bekledim. Çok da güzel geçti ama küçüklük de çok güzeldi. Bunu küçük insanları büyütürken anlayabilmek de çocukluğun yetişkinliğe nanik şekli…

Şimdi bakıyorum kızlarım da öyle..Küçük olan büyümek, ablası gibi olmak istiyor, büyük olan da daha da büyümek benim gibi olmak..”Büyüyünce yaparsın”lar, “sen daha küçüksün” ler kullanılıyor arada evimizde. İşte bunlar hep tahrik :) Büyümek istemeyip de n’apsınlar, minik boylarıyla, dizlerimiz hizasından bakarken dünyaya..

Büyük kızım, küçük insanlar şehrinde büyük gibi olmayı deneyimledi geçtiğimiz haftalarda..Çok da keyif aldı. İtfaiyeci de oldu, doktor da, pizzacı da..bir ara inşaatta çalıştıklarını gördüm, sonra inek sağdılar, polis olup hırsızı yakaladılar. Beni en çok etkileyen bir mesleği deneyimleyebilmek için belli bir kontenjanı doldururken kendi aralarındaki dayanışma ve iletişim oldu. Hiç tanımadıkları bir çocuğu yoldan çevirip, gel polis olalım diyerek 4 kişiyi tamamladılar, görevlileri çağırıp hemen işe başladılar. Hiç bitmesin istediler. Ben olsam ben de isterdim, özgürce farklı meslekleri deneyimleme, canın sıkılırsa bırakma şansı insanın başına kaç kere gelir hayatta :)

Keşke gerçek hayatta da bir kaç şeyi deneyip, asıl istediği, sevdiği mesleği bulma şansı olsa..Umuyorum büyüdüğünde de böyle çocuklar gibi keyif alarak çalıştığı, para kazanırken eğlendiği, öğrendiği bir mesleğe sahip olmasına yardımcı olabiliriz.

* Bu bir tanıtım yazısıdır.


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir