Çift terapisi işe yarar mı? Anne / Blog

Bu yazıyı yazmadan ona sordum; “Çift terapisi deneyimimizi bloguma yazmak istiyorum izin verirsen?” Verdiği cevabı buraya yazamadım, oysa çok eğlenceliydi.

Biz 20 yıldır birlikte olan bir çiftiz. Üniversitede birlikte olmaya başladık, çocuktuk, birlikte büyüyorduk. Hatta birlikte çocuk büyütmeye başlayana kadar çok eğlenen çocuklardık diyebilirim. Kendi çocuklarımız olup da biz büyümek zorunda kalınca, her ikimiz için de daha zor hale geldi birlikte olan yaşantımız.

Haftaiçi hep çok yoğun çalışan biriydi, geç saatlere kadar gelemezdi. İlk çocukta bunu gözardı edebilmiştim. Gündüz bir yardımcım vardı, çalışmıyor (evden çalışmaya çalışıyor), bir şekilde idare ediyordum. Ama ikinci çocukta, bende dananın kuyruğu koptu. Yalnız kaldığımı hissettim, yetemedim, çok yorgundum, boğuluyordum, sıkılıyordum ama o öyle miydi? İşe gidiyordu ne güzel! Fanatik olduğu için hiç aksatmadığı futbol maçları vardı, ne güzel! Arada arkadaşları ile birlikte olmak isterdi ama ben çocukları bırakıp hiç bir şey yapamazken buna benim göz yummam mümkün değildi. O zamanki hislerim tam olarak böyleydi. Haftasonları yani ailecek başbaşa olabildiğimiz zamanlar hep çok kötü geçmeye başlamıştı. O stresliydi, ben stresliydim; o beni anlamıyordu ben onu..Mutlaka bir sebepten kavga ederdik. Artık o kadar kötü hissetmeye başlamıştık ki, haftasonu gelmesi bizim için kabus olmaya başlamıştı. Çocuklar için de huzurlu olmayan bir ortamdı, onlarda da bu gerginliğin işaretlerini görmeye başlamıştık. Bir sorun vardı. Ben, bende bir sorun var diyordum benim yüzümden çocuklar da böyle..Bir psikoloğa gitmem gerek diye diye yıllar geçirdim. O ise hep ne gerek var derdi. Ta ki kavgasız yaşayamaz hale gelene kadar. Bir gün yine bir kavga sonrası “git artık şu psikoloğa neyse sorun çöz” dedi. 2015’in ilk kararı olarak Ocak’ta başladım.

İlk seansımda psikoloğum “Bütün anlattıkların eşin ile ilgili, eğer onunla birlikte bir süre çift terapisine gelirseniz kişisel olarak ilerlemeniz daha hızlı olur” deyince sonraki seansımıza çift olarak gittik.

“Eşler birbirinin psikoloğu olmalı, birbirinden o desteği alabilmeli” O ilk seansta bana işleyen cümleydi.

Seanslar için “çok keyifli, aman da aman ne güzel, ne eğlenceli!” seanslar diyemem. Kendinizi ve birbirinizi yeniden tanımaya, anlamaya ve o ilk anlarda “o” nu seçmenize sebep olan sevgiyi hatirlamaya yardımcı olan çalışmalar içeriyor. Biz 4 seansa beraber gittikten sonra bireysel olarak devam ettik. Yaklaşık 1 senedir de devam ediyoruz. Bu zaman zarfında arada tekrar ihtiyaç duyduk ve 1 kere daha çift seansı yapmak istedik (biz talep ettik) ve yaptık. Yani anlayacağınız arada tek başımıza aşamadığımız bazı konular oldu, oluyor, kendimiz çözemediğimizi görünce destek almak bizi çok rahatlatıyor.

Artık evimizde o gerginlik havası yok. İkimiz de kendimizi, kendi hislerimizi anlamaya, kendi yaralarımızı sarmaya odaklandık..fark ettik ki ikimizde de bize ait olmayan duygular, öfkeler, kırgınlıklar var ve bunların yaraları kabuk da bağlamış olsa ilişki içinde bir şeyler onlara dokundukça kanıyor. Birbirimizin yaralarına merhem olmadık, olamayız da. Sadece birimiz kendi yarasını sararken yanında durmak, o duygusunu anlarken, duygusunu yüklenmeden eşlik etmek ne demek öğrendik. İçinden çıkamadığımız ilişki kalıplarına nasıl girdiğimizi, hep aynı kavga döngülerini neden yaşadığımızı, burdaki çatışmaları nasıl beraberce beslediğimizi, aslında neden bu ilişkide bu kişiler olmayı seçtiğimizi anlamaya başladık.

Tüm sorunlar bitti mi derseniz hayır elbette günler masal gibi değil. Her şeyden önce kendini anlamak ve büyümek, kendi adıma çok zor, sancılı bir süreç. Bu sancılı ve zor süreçlerde biri yükselirken diğeri durmayı, beklemeyi ve anlamayı seçiyor. Bir şekilde dengeliyoruz ve o konuşma, çatışmaya dönüşmüyor. Aynı bakış açısı çocuklarımızla olan ilişkimize de yansıdı. Birbirimizin çocuklarla yaşadığı zorlukları neden yaşadığını, ne olduğunu dışardan görmeye başladık. Şimdi yazarken fark ediyorum ki, biz aslında birbirimizin anne-babalarını da tanımaya başladık. Nesilden nesle geçen hani 5 kuşak aktarılan ebeveynlik tutumlarını hem birbirimizde, hem kendimizde gördük, görüyoruz. Uzun uzun duygularımızı konuşmaya başladık. Yargılamadan, eleştirmeden hislerimizi dinliyoruz.

Velhasıl biz bu sene bolca şifalandık. Bu şifayı herkes bulsun, görsün, yaşasın istedik. Yakın çevremize, dostlarımıza zaten çokça bahsettik. Bir de burdan yazalım istedik; çift terapisi ile biz ilişkimizi değiştirdik, içinde olmaktan daha keyif aldığımız hale geldik (Esra’nın yazısında dediği gibi). O yüzden kimi görsek “allahaşkına git bak çok iyi gelecek” diyoruz.

Gidin bizce..ayrılsanız da içinde kalsanız da, size ve ilişkinize çok iyi gelecek, çocuklarınıza çok iyi gelecek.

 


Yorumlar

  1. Duygu diyor ki: Ocak 26, 2016 at 3:01 pm

    Merhaba,
    Cok icten ve durustce yazmissiniz ve bizimle paylastiginiz icin tesekkur ederim. Cogu insan terapiyegittigini soylemekten cekinir cunku. Acaba terapisti tavsiye eder misiniz? Ismini paylasirsaniz cok sevinirim.Sevgilerimle,
    Duygu

  2. Evet, gerçekten çok içten hislerle yazılmış bir yazı. Ben de 1-2 sene bireysel terapiye gittim. İnsanın kendini tanıma ve keşfetme süreci benim çok ilgi duyduğum bir şey. Bu farkındalığımın artmasına ve daha çok ‘ben’ olmama yardımcı oluyor. (Bence pek çok kimse gitmeli)

    Çift terapisine çok ihtiyaç duyulan bir evliliğim var benim de. Bizde kavga pek olmuyor, biz daha çok evcilik oynuyoruz -bence- pek çok konuda ortak noktamız yok (8 yılı evli olmak üzere, 13 yıldır birlikteyiz) bir gün oyun bitecek ve terapiste bile gitmekte geç kalmış olacağız diye düşünüyor ve bundan endişe duyuyorum.

    Ben de rica etsem terapistinizin bilgilerini öğrenebilir miyim? (Yazınız benim için çok geç kalmadan gitmem için evrenin karşıma çıkardığı bir mesajdır belki)

  3. Melda diyor ki: Ocak 27, 2016 at 2:39 pm

    Ben de isim alabilir miyim? Teşekkürler.

  4. Ceren diyor ki: Şubat 15, 2016 at 3:51 am

    Paylasim icin tesekkurler, terapistinizin kontak adresini bende alabilir miyim;)?
    Sevgilerle

  5. Gulbin diyor ki: Haziran 28, 2016 at 9:11 pm

    Perihan hanim merhaba.benim de cok ihtiyacim var.terapistinizin ismini bana da mail atar misiniz?cok tesekkurler

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir